O gün çocuk okuldan çıkmıştı.Ne yapacağını bilemez haldeydi çünkü kolay kolay yaşamadığı ve kendinin dahi bir anlam veremediği bir şey kafasını kemiriyordu.Sonra düşüncelerinde bir kıvılcım belirdi ve neden bu duyguları ona gidip söylemediğini sordu?Söyleyemez miydi?-Hayır.Rahatlıkla söyleyebilirdi fakat kendini bu tür olaylardan uzun süredir uzak tutuyordu.Bir an kendi içinde kısa bir muhakeme yaptı ve kararını verdi.Gidip aklında ne varsa açık açık,mertçe söyleyecekti.Kız ise keçiden farksız,insanların duygularına önem vermeyen,çokta güzel değil ama çocuğun gönlünde başka olan biriydi.
-Ne mi oldu?
Çocuk kızın kaldığı yere gitti.Nasıl gözüktüğünün bir önemi yoktu.Hala düşüncelerini toparlamaya çalışıyordu.Derin bir nefes aldı ve kızın kaldığı yerin kapısındaki görevliye doğru yöneldi.Onu görmek istediğini söyledi ve görevlinin verdiği cevap olumluydu.Görevli ona biraz uzaklaşmasını söyledi.Çocuk görevlinin dediğini yaptı ve beklemeye başladı.Aradan biraz süre geçmişti ki kız çıkageldi.Çocuk kızı görünce hafiften heyecanlandı ama kendini toparlamasını bildi.Kız her zamanki gibi hiç umursamaz bir tavırdaydı ama karşısında çocuğu görünce doğal olarak şaşırmıştı.Sonuç olarak çocuk aklında ne var ne yoksa toparlayabildiği ölçüde kıza söyledi.Aslında kızın ona vereceği cevabın "Hayır" olacağını bile bile oraya gitmişti.Kız,çocuğun beklediğinin aksine onu olgunlukla karşıladı ama cevabı çok netti.Ama çocuğa en çok ne koydu biliyor musunuz?Tam ayrılırlarken kızın çocuğa dediği şu cümle:
"Hadi sen evine git çocuk..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder