Kalabalıkta eli cebinde dolaşmak...

Bunu anlatabilecek en güzel tasvir bireyin toplum içindeki yalnızlığıdır.Buradaki amacım buna bir çözüm üretmek değil bunun hakkında iki çift kelâm edebilmektir.Dünyada yedi milyar insan olarak birbirimizden habersiz yaşamak kadar kötüsü yok.Buna rağmen bu tabuyu kafamızda yıkabilen birkaç şey var bu hayatta.Bir çifti mutlu bir şekilde birbirlerinin gözlerine bakarak yürürler iken,ne bileyim fütursuzca öpüşürken veya birbirlerine bir kelime bile etmeden sadece o anın tadını çıkarırken görmek...Ayrıca kıskançlığı huy edinmemiş olan ben dahi bu güzel manzaraları görünce kıskanmıyor değilim.Bu manzaranın hazzını verebilen hiç denecek kadar az olgu var bu hayatta.En çok kızdığım nokta ise birbirlerine bu denli yakışan ve anlaşan kişilerin hâla birbirlerinin farkında olmamaları ve yalnızlığı alışkanlık haline getirmeleri...

Umarım yalnız bir bireyin eli cebinde kalabalık içinde dolaşırken neler hissedip,düşündüğünü bir nebze olsun anlatabilmişimdir.